AÇIKLAMA

Bloğumuz KOMÜNİST GÜNDEM http://komunistdirenis.blogspot.com/ adresinde yayınına devam etmektedir. Okur ve izleyenlerimize duyurulur. Devrimci Komünist selamlar.

TEMEL DEMİRER ALTI AY HAPSE MAHKÛM OLDU

Yazar Temel Demirer, 11 Ağustos 2007 tarihinde, Yedinci Munzur Kültür ve Doğa Festivali kapsamında düzenlenen bir panelde yaptığı konuşma nedeniyle, 7 Mayıs 2008’den bu yana Malatya Ağır Ceza Mahkemesi’nde süren dava sonucu, 28 Mayıs 2009 günü 6 ay hapisle cezalandırıldı. Demirer’e dava Terörle Mücadele Kanunu’nun 7/2 ve “terör örgütü propagandası” “suç”unu düzenleyen Türk Ceza Kanunu’nun 53/1 maddelerinden açılmış, dava süreci içerisinde savcı, iddianamede değişikliğe giderek Demirer’in “suçu ve suçluyu övme”den, yani TCK’nın 215. maddesinden mahkûmiyetini talep etmişti. Ne ki, savcının iddianamesine dayanak oluşturan Tunceli Emniyeti’nin üç sayfalık kaset çözüm tutanağında 74 kez “anlaşılamadı” ifadesi yer almaktaydı; ve davanın ilk duruşmasında mahkeme heyeti Demirer ve avukatının itirazını haklı bularak ses kayıtlarının Malatya Emniyeti’ne gönderilmesine karar vermişti.

Malatya Emniyeti’nce de çözülemeyen kasetler, sırasıyla İstanbul Adli Tıp Kurumu’na, buradaki deşifrasyon işlemi de başarısız olunca Emniyet Genel Müdürlüğü Kriminal Laboratuvarı’na gönderilmiş ve çözülemeden mahkemeye iade edilmişti. Bir başka deyişle Malatya Ağır Ceza Mahkemesi içerisinde 74 kez “anlaşılamadı” ibaresi bulunan, çözümlenebilen kısımlarda ise bariz hatalar taşıyan (örneğin Temel Demirer’in “emperyalist politikalar” ifadesi, “Ermenist politikalar” (?) olarak geçmekte tutanakta…) bir tutanağa dayanarak verdi mahkûmiyet kararını… Ağır Ceza Mahkemesi’nce TCK’nın 215. maddesine istinaden, “sanığın tutumunu mahkeme önünde de ısrarla sürdürmesi” gerekçesiyle “takdiren ve teşdiden” altı ay olarak belirlenen hapis cezasının, Demirer’in Zonguldak’ta yaptığı bir konuşmadan dolayı 2003 yılında cezaya çarptırılmış olması nedeniyle, ertelenemeyeceği ve para cezasına çevrilemeyeceği de kararda belirtiliyor. Yanı sıra, infazdan sonra Demirer’e “denetimli serbestlik” uygulanması hükme bağlanıyor.

Temel Demirer, aynı zamanda, Hrant Dink’in katledilmesinin ardından Ankara’da düzenlenen bir protesto toplantısında yaptığı bir başka konuşma nedeniyle, Ankara Asliye Ceza Mahkemesi’nde TCK 301. maddeden yargılanıyor. Demirer’in davası, bilindiği gibi, 301. maddeye ilişkin davaların sürdürülmesini Adalet Bakanlığı iznine bağlayan yasa değişikliğinin ardından Bakanlığın izin verdiği ilk dava olma özelliğini taşıyor. Bu davanın önümüzdeki duruşması ise, 29 Mayıs 2009 Cuma günü (yarın) saat 9.00’da Ankara 2. Asliye Ceza Mahkemesi’nde yapılacak. Temel Demirer hakkındaki hüküm, “demokratikleşme” vaat ve söylemlerinin kofluğunu, T. C. Devleti’nin düşünceyi ve düşündüklerini ifade etme eylemini “suç” olarak görüp cezalandırma geleneğinden vaz geçmeye niyetli olmadığını bir kez daha gözler önüne seriyor. Mahkûmiyet kararını şiddetle protesto ediyor, kamuoyunu bu konuda duyarlı olmaya çağırıyoruz.

Ankara Düşünce Özgürlüğü Girişimi

BASINA VE KAMUOYUNA

Bu sabah 5 ilde başlatılan operasyon çerçevesinde KESK genel merkezi hukuksuz bir biçimde basılarak arama yapılmış, ayrıca KESK Kadın sekreterimiz ve üyelerimiz göz altına alınmış ,örgütümüz hedef gösterilerek itham altında bırakılmıştır.
Bunu kabul etmemiz mümkün değildir.

Örgütümüze yöneltilen baskı ve suçlamaları şiddetle kınıyoruz.Bu bağlamda yapacağımız BASIN AÇIKLAMASI VE OTURMA EYLEMİMİZE Tüm üye
ve Demokratik kitle örgütlerini bekliyoruz


TARİH:28.05.2009
YER: TAKSİM GEZİ PARKI
SAAT: 18.00

KESK ŞUBELER PLATFORMU

DÖNEM YÜRÜTMESİ

İ.H.D GAZİANTEP ŞUBESİNDEN DUYURU

24 MAYIS 2009 PAZAR GÜNÜ DÜLÜKBABA KAYA MESARLARINA DÜZENLEYECEĞİMİZ KÜLTÜR GEZİSİ VE PİKNİĞİMİZE TÜM ÜYELER VE DOSTLARIMIZ DAVETLİDİR.


PROĞRAM:
TOPLANMA VE HAREKET SAATİ 09-30

ALEVİ BEKTAŞİ KÜLTÜR DERNEĞİ ÖNÜ(CEMEVİ)


.(TOPLANMA YERİ BELEDİYE TİYATRO SALONU ÖNÜ)
DÖNÜŞ SAAT 18-00

NOT (KAHVALTI YAPMAK İSTEYENLER KENDİLERİ GETİRİRKEN GELENEKSEL PİKNİK YEMEĞİ MANGAL IZGARA DERNEK TARAFINDAN VERİLECEKTİR.KATILIM ÜCRETSİZDİR.)

Kemal Doğan / Kenan Mak Ölümsüzdür !

3 Mayıs 2009

ekim1917@hotmail.com

3 Mayıs 1998’de Ülkü Ocağı’ndan çıkan yaklaşık 20 kişilik faşist bir grup tarafından katledilen Kenan Mak, Abant İzzet Baysal Üniversitesi İktisat Fatültesi son sınıf öğrencisiydi. Kenan Mak'ın cenazesi Tunceli'nin Pertek ilçesinde toprağa verilirken yüreği yanık annesi Hatun Mak, "Devlet Ülkücü çetelere göz yumuyor, devlet bunları korudukça katillerin ceza alacağını sanmıyorum" diye konuştu.



Kenan Mak'ın cenazesi karayoluyla 5 Mayıs 1998’de güvenlik önlemleri altında Pertek'e getirildi. Polisler, Devrimci Gençlerin `Kenanlar ölmez, katillerden hesap sorulacak' solganına müdahale etmeden uzaktan izlemeyi tercih etti. Törene 3 bin kişi katıldı. Cenaze Pertek Asri Mezarlığı'nda toprağa verilirken, Anne Hatun Mak, "Ülkücü çeteler her gün üniversitelerde çocuklarımızı tehdit edip, bıçaklıyorlar. Devlet ülkücü çetelerin eylemlerini görmezlikten geliyor ve göz yumuyor. Katillerin yakalanacağına ve ceza alacağına inanmıyorum" diye konuştu.





Ülkücü Faşist çeteler Kenan’dan önce de , sonra da saldırılarına devam etti. Bir çok arkadaşımıza sözlü ve fiili saldırıları sürdü. Kadın arkadaşlarımıza taciz şeklinde rahatsız ve tehtid ettiler. Şehirlerde ve Üniversitelerde artan sivil faşist salıdırların bir diğer amacı da, gelişen, Devrimci gençlik mücadelesini engelleme ye yönelikti. Fakat unuttukları birşey var. Saldırıların olduğu, katliamların olduğu yerde, mücadele de direniş de olacaktır. Ve bu mücadele azalma yerine giderek güçlenmektedir. Her Yıl 3 Mayıs günü Abant İzzet Baysal Üniversitesi ve bir çok yerde anılan arkadaşımız Kenan Mak’ı Ölüm yıldönümün de bir kez daha anıyoruz.





Kenan’a sözümüz Devrim Olacak !

http://alinteri.org/?p=9892

Acın, Acımızdır Yener Hoca !

Değerli dostumuz, hocamız Yener Orkunoğlu’nun eşi Menekşe Orkunoğlu, kansere yenik düşerek aramızdan ayrıldı. Büyük üzüntüyle öğrendik aramızdan ayrılışını. Başta sevgili Yener Orkunoğlu ve ailesine, dostlarına KOMÜNİST GÜNDEM Olarak başsağlığı diliyoruz. Sevgili Yener hocamızın acısı, acımızdır ve her zaman yanında olduğumuzu buradan bir kez daha yeniliyoruz.

BASINA VE KAMUOYUNA

Ne zaman “demokratikleşmeden, insan haklarından, yeni ve demokratik bir Anayasa yapmaktan, iyi niyetli gelişmelerden...” söz etseler özgürlüklerin önüne yeni tuzaklar kuruyorlar, prangaları, zincirleri daha da sıkıştırıyorlar.
Aralarındaki rant ve iktidar kavgası ne kadar kızışırsa kızışsın, sahnenin önünde birbirlerine ağız dolusu küfretseler de işçiler, memurlar, işsizler, Kürtler, Aleviler, devrimci sosyalistler… yani toplumun ezilen ve sömürülen kesimleri söz konusu olduğunda sahnenin arkasında aynı hain tuzakları kurmaktan, hak ve özgürlüklerin önüne mayın döşemekten geri durmuyorlar.

Hükümet de, “devletin asıl sahipleri” de; “yoktur aslında birbirimizden farkımız” dedirtiyor ve yaptıklarıyla “Osmanlıda oyun bitmez…” halk deyişini hatırlatıyor.
“Ben devletime katil dedirtmen” diyen bakanın hem fetva verip hem de hedef gösterdiği yazar Temel DEMİRER, Hrant DİNK’in hunharca katledilmesi üzerine ifade ettiği düşünceleri nedeniyle yargılanmaya devam ediyor.

Adana’da İşçi Mücadelesi Gazetesi Yazı İşleri Müdürü ve 29 Mart seçimlerinde solun ortak adayı Av. Şiar RİŞVANOĞLU, yazdığı bir yazıdan dolayı yargılanıyor.

Sosyalist Parti yöneticilerinden Mustafa KAHYA yazdığı bir yazıdan dolayı 1 yıl, suç basın yoluyla işlendiği için yüzde elli arttırılarak 1,5 yıl hapis cezasına çarptırılmış bulunuyor. 12 Eylül işkencehanelerinden ve Sıkıyönetim Mahkemelerinden yadigar 20 yıl infazı olan Mustafa KAHYA bu cezası kesinleşirse aslında 21,5 yıla mahkum edilmiş olacak.
Televizyon ekranlarından Alaaddin Çakıcı’ların, Haluk Kırcı’ların “gözlerinden öpenlere” en ufak bir soru bile sorulmaz; Maraş, Çorum, Sivas, Bahçelievler katliamlarının planlayıcılarının arkasından kahramanlık destanları yazılırken, Deniz Gezmiş, Mahir Çayan, İbrahim Kaypakkaya gibi devrimci önderleri ananlar “suçu ve suçluyu övmekten” ağır ceza tehditleriyle yargılanıyorlar.

Devrimci 78’liler Federasyonu başkanı Ruşen SÜMBÜLOĞLU, eski milletvekili Salman KAYA, Av. Ömer ÖNEREN, M. Şirin KARADENİZ ve Sibel ÇELİK 18 Mayıs 2008’de Çorum’da İbrahim KAYPAKKAYA’nın mezarı başında yaptıkları konuşmalar nedeniyle yargılanıyorlar.
29 Mart yerel seçimlerinden hemen önce Ezilenlerin Sosyalist Platformu’na yönelik operasyonda 60 kişinin gözaltına alınıp, içlerinde E.S.P. temsilcileri ve solun ortak belediye başkan adaylarının da bulunduğu 17 kişinin tutuklanması, bu ülkede “demokratik” seçimlerin sosyalistlere ne kadar açık (!) olduğunu gösteriyor.

Seçimlerin Kürtlere açık olması da bu seçim sonuçlarının demokratik olgunlukla karşılanacağı, halkın iradesine saygı gösterileceği anlamına gelmiyor. DTP’nin seçimlerde umulanın üstünde başarı kazanması karşısında Hükümet Sözcüsü Cemil ÇİÇEK’in “Ermenistan Sınırı’na dayandılar, bu güvenliğimiz açısından çok tehlikelidir..” yollu sözlerini Genel Kurmay Başkanı Orgeneral İlker BAŞBUĞ’un benzer açıklamaları izledi. Ardından da düğmeye basılmış gibi büyük DTP operasyonu başladı. “Terörle mücadele” kisvesi altında yürütülen bu “operasyon” sonucu aralarında üç eşbaşkan yardımcısı, üç MYK, dört PM üyesinin de bulunduğu 261 Partili şu an cezaevlerinde bulunuyor. DTP’ye yönelik saldırı dalgasının –şimdilik- son hedef tahtasında Eşbaşkanlar ve Grup Başkanvekilleri dahil DTP’li milletvekilleri bulunuyor. Savcılığa kendi rızalarıyla ifade vermeye gitmedikleri taktirde polis zoruyla götürülecekleri yönünde tehdit ediliyorlar. Nice cinayet, çetecilik, vergi kaçakçılığı, yolsuzluk, usulsüzlük, dolandırıcılık vb. suçuna kalkan olmuş “dokunulmazlık” zırhı sıra DTP’li vekillere gelince paslı bir teneke kadar bile işe yaramıyor. Mehmet AĞAR, Sedat BUCAK, Tayyip ERDOĞAN, Deniz BAYKAL, Devlet BAHÇELİ ve diğerleri için geçerli olan “dokunulmazlık”; çoğu seçim öncesi konuşmaları veya yazıp söyleyerek beyan ettikleri düşüncelerinden ibaret olan Ahmet TÜRK, Emine AYNA, Sabahat TUNCEL, Selahattin DEMİRTAŞ, vb. için geçerliliğini yitiriyor. Sormazlar mı; “hani biz eşittik, hani biz kardeştik, bu yaptığınız bölücülüğün dik âlâsı değil mi?”… diye…
Bütün bunların “Kürt sorununa çözümün çok yakın olduğundan…” söz edildiği şu günlerde yoğunlaşması ayrıca dikkat çekicidir.

Operasyonlar, Kamu Emekçileri Sendikaları Konfederasyonu yönetici ve şube başkanlarını da hedef tahtasına yerleştirdi. Ankara, İstanbul, Sivas, Ağrı, Tekirdağ ve Diyarbakır’da Eğitim Sen, SES ve BTS yöneticisi dokuz sendikacı “yasadışı örgüt üyesi oldukları iddia edilen üniversite öğrencilerinin düzenlediği etkinliklere katılmak, öğrencilere sendika binasında düzenledikleri etkinliklere izin vermek, Newroz etkinliklerine katılmak” gibi gerekçelerle tutuklu durumdadır. KESK yöneticileri görevden alma ve sürgünlerle de yıldırılmaya çalışılmaktadır.
Daha geçtiğimiz hafta İnsan Hakları Savunucusu dört avukat Filiz KALAYCI, Hasan ANLAR, Murat VARGÜN ve Halil İbrahim VARGÜN’ün -2007’deki bir itirafçı ifadesine dayanarak- (daha sonra mahkeme huzurunda “polis baskısı ve ölüm tehdidi ile verdim” diyerek geri alınmış ve geçersizleşmiş bir ifade) evleri ve büroları arandıktan sonra Ankara Emniyet Müdürlüğü Terörle Mücadele Şubesince gözaltına alınmış olmaları bu saldırı dalgasının son halkalarından biri olmuştur.

Ve nihayet Mardin’de Devlet silahıyla 45 kişiyi kökünü kuruturcasına hunharca katletmekten sorumlu tutulan “koruculuk sistemi kaldırılsın” diyen “çatlak seslere” inat, “müjdeli” haberin gelmesi gecikmedi !.. Hükümet; “Terörle Mücadele Müsteşarlığı” kurmaya karar verdi. “Kamu Düzeni ve Güvenliği Müsteşarlığı” adıyla İçişleri Bakanlığı’na bağlı olarak kurulması kararı bakanlar kurulundan geçen yeni müsteşarlık, Emniyet Genel Müdürlüğü, TSK ve MİT’ten sonra Hükümetin de konuya doğrudan müdahil olma eğiliminin bir göstergesidir.
Yeni Müsteşarlık; AKP hükümetinin ezilen ve sömürülen toplum kesimlerinin hak ve özgürlüklerinin sınırlarını genişletmek diye bir derdi olmadığının; tam aksine “terörle mücadele” kisvesi altında bir yandan “derin devlet”e nüfuz etme sürecini yoğunlaştırırken bir yandan da krizle birlikte yükselişe geçen toplumsal muhalefeti ve Kürt Halkı’nın eşitlik, özgürlük ve adalet taleplerini bastırmayı hedeflediğinin açık bir göstergesidir.
Yukarda örneklerini sıraladığımız son birkaç aydaki bir dizi gelişme; sosyalistler, entelektüeller, Kürt Halkı’nın temsilcileri, insan hakları savunucuları, emek örgütleri üzerindeki baskıların “münferit” olmadığının ve yoğunlaşarak süregittiğinin yanı sıra AKP “liberalizmi”nin sınırlarını ve “çözüm” derken eskinin yeni bir tekrarından başka bir şey düşünmediklerini de net bir şekilde gözler önüne seriyor.

Ankara Düşünceye Özgürlük Girişimi olarak bu tehlikeli gidişata kamuoyunun dikkatini çekmeyi görev biliyor, Türkü, Kürdü, Lazı, Abhazı, Çerkezi, Gürcüsü, Ermenisi, Arabı, Süryanisi, Rumu, tüm emekçileri, yoksulları, ezilenleri, gerçekte kendi haklarına ve yaşam alanlarına yönelen bu operasyonlar ve baskılar karşısında sessiz kalmamaya, ortak tepki vermeye çağırıyoruz.

ANKARA DÜŞÜNCEYE ÖZGÜRLÜK GİRİŞİMİ

21 MAYIS 2009

Sibel Özbudunla Söyleşi / DEVRİMCİ DEMOKRASİ

SORU(LAR) VE SORU(NLAR)[*]

“Size yol gösterilebilir, fakat
yalnız yürümek zorundasınız.”[1]

Montaigne’in, “Başkalarının bilgisi ile bilgin olsak bile, ancak kendi aklımızla akıllı olabiliriz,” sözünün altını çizerek, öncelikle şunu ifade etmeme izin veriniz: Sorularınız, bir söyleşiden çok, sayfalar dolusu yazının, uzun tartışmaların konusunu oluşturuyor…
Aslı sorulursa, her bir soru başlı başına kapsamlı bir alanı kucaklıyor… Dahası, altını çizerek vurgulamak gerek, bence hemen hiçbir sorunuzun yanıtı, her biri dinamik bir sürece işaret ettiği için net, tamamlanmış, bitmiş değil…

Devrimci Demokrasi (DD): Ulusal hareketlerin milliyetçilik ile yol aldığı ve ulus devlet sürecinin milliyetçilik ile tamamlanmak istendiği bir tarihsel kaide söz konusudur. Kürt siyasiler, biz milliyetçiliğe karşıyız diyerek demokratik ekolojik konfederalizm, demokratik özerklik tezini savunuyor. Milliyetçilik meselesi Kürtler bazında nasıl değerlendirilebilir? Kürt ulusal hareketi ile milliyetçilik ne hâlde, nasıl bir hâl alacak?

Sibel Özbudun (SB): Ulusal hareket her zaman “milliyetçilik”le yol alacak diye bir kaide yok; bu bazen “yurtseverlik”; bazen de sosyalizm ile olur; olabilir…
Özünde demokratik bir soru(n) olan ulusal sorunun “çözümünü”; her zaman bir milliyetçilik veya yıkıma özdeşlemek “doğru” olmaz, kanımca. Bu konuda kafa yorulması gereken şey, “ulus” kavramının Marksizm’deki yerinin nasıl bir yer kapsadığı, nasıl bir değişim geçirdiğine ilişkin sorgulamadır.
Soruna ilişkin olarak Antonis Liakos’un ‘Dünyayı Değiştirmek İsteyenler, Ulusu Nasıl Tasavvur Ettiler?’[2] başlıklı yapıtına göz atmakta yarar olduğu kanısındayım…
Tarihçi Antonis Liakos bu yapıtında sorunu, Marx ve Engels’ten bu yana ele almaktadır. Kitabındaki yolculuk, 1848’den XX. yüzyılın sonuna uzanan zaman kesitini kapsar. Hatırlayın, Üç renkli ve kızıl bayraklar altında Avrupa devrimlerinin yılı olan 1848, aynı zamanda Manifesto’nun da yılıdır. Modernlik için ilk düşünceleri de o sıralarda oluşturuyordu Marx, ama Paris Komünü’ne uzanan dönem Marksizmin modernizmle arasındaki bağları tamamlama fırsatını kaçırmaya yüz tuttuğu bir dönemi anlatır.

Elbette üç renkli bayraklarla kızıl bayrakların yükseltilme nedenleri farklıydı. İlki Avrupa’nın büyük uluslarının güçlü biçimde doğuşunu, ikincisiyse işçi sınıfını selamlıyordu. Liakos hemen ilk bölümde, “Marx ve Engels’in ulus hakkında bir teorisi var mıydı, yok muydu?” diye sorar ve her iki düşüncenin de savunulduğunu, ama kendisinin ikinci görüşe katıldığını belirtir. Bence de Marksizm Rusya’daki devrimden önce sınıf sarmalı içinde ulusla adamakıllı ilgilenmiyor, onun çevresinde kuramsal bir yapı kurma endişesi taşımıyordu.
O sırada asıl sorunu siyasal örgütlenme, iktidar ve devrim olan Marksizm’in ulus kavramının işe yarar olmadığını düşündüğüne kuşku yok. Ulus, sınıfın sahip olduğu netlik ve devinime sahip değildi. Marx ve Engels ulus kavramına ilişkin belirgin, somut, çözümlenmeye değer düşünceler ortaya atmaya gerek duymamıştı.

Kapitalizmi yok etmeyi bir yanıyla sınıf savaşımına, bir yanıyla da tarihsel determinizme bağlayan Marksizm, yine de kapitalist devletin hem kendisi için var olup hem kendisinin yaratıcısı olarak tarihe sunduğu ulusu önüne koyamamıştı. Çünkü iktidar olmamıştı. Nasıl ki “işçilerin vatanı yoktu”, bir ulusa da gereksinim duyulmuyordu. Ne zaman sosyalizm işçi sınıfı adına iktidar oldu, o zaman kendisini kuşatıp koruyacak bir ulusal bilinç yaratma endişesini de sorunlarından biri olarak önüne koydu. Çünkü Marksizmin anlatmak istediği de vatansızlığın yüceltilmesi ya da her yerde vatana karşı savaşmak değil, işçi sınıfının egemenliği altında vatanla özdeşleşmek, önce kendisini ulusal ilan edip sonra da bütün ulusu kendine mal etmekti.
Dolayısıyla reel sosyalizmden önce siyasal olmayan ulus kavramı, Ekim devrimi öncesinde ve sonrasında siyasallaştı. Bu arada komünistlerin İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra gitgide artan etkinliklerini kapitalist ülkelerdeki parlamentolar içinde kullanmaya başlamaları da savaş sırasında güçlenen ulus-devlet bilinci ile korumacılığını ister istemez pekiştirdi. Liakos bu arada işçilerin durumunun kötüleşeceğine iyileştiğini, okul aracılığıyla ulus olma hakkını savunan bir toplulukla özdeşleştiğini belirtir.
Sovyet iktidarı, ayrıca partiyi de ulusal ilan edip yetmiş yıl boyunca kendini böyle sundu; bir dünya sistemi olmayı başardığında ulusların kendi kaderlerini tayin hakkını ete kemiğe büründürmek için daha uygun uluslararası koşullara sahip oldu, ama 1989’dan sonra bu şatoların da yıkıldığına tanık olduk.

Modern uygarlık Batı’da ulusu güçlendirirken sosyalist ülkeler de aynı amacı taşımıştı, ama sonunda milliyetçiliğin ulusu bölen kirli bir ideoloji olduğu acı biçimde görüldü.
İnsanlar ulus-devlete bağlılık yüzünden ulus, devlet ve yurt için savaşmaya koşullanıp kendini ötekilerden üstün görmeye, dolayısıyla her zaman kendi için yaşayan bir bilinç oluşturmaya başladıkça, milliyetçiliğin kökleri de güçlendi.
Bu milliyetçiliğin çoğu Nazizme kadar giderken azı şimdi bizdeki ulusalcı oluşumlara uzanır. Dolayısıyla siyasallaşmış ulus, her durumda milliyetçiliğin anasıdır. Demek ki Batı kapitalizmi içinde ortaya çıkan milliyetçilik, geçmişin sosyalist ülkeleri içinde de farklı değildi. Neden sonra Sovyetler Birliği’nin dağılması ve sosyalist ülkelerdeki derin rejim değişiklikleri milliyetçiliğin herkesin elindeki en şanlı bayrak olarak dalgalandığı yeni bir Avrupa’ya yol açtı ki, bunun günümüz Avrupası’nda bile aşağılık bir soykırıma dönüşebileceğini Bosna’da, Sırp milliyetçiliğinin uygulamalarında gördük.

Bütün sorun milliyetçiliğin günümüz siyasal kavrayışının ekseni ve bütün biçimleriyle en berbat ideolojisi olduğunu görmektir.
Öte yandan, sosyalizmin siyasal sistem olarak çözülüşünden sonra bile sorgulanmamış milliyetçilik-yurtseverlik ikileminin sorgulanması da artık gündeme alınmalı. Bu ikisi arasında aşılmaz bir duvar çektiğini sanan dogmatik inanışlar, Sovyetler Birliği merkezli sosyalizm anlayışının sonucu olarak yurtseverliği yüceltmiş, ama içini inandırıcı biçimde dolduramamıştır. Oysa bugün, milliyetçilikle yurtseverlik arasındaki sınırları kaldırıp ikisini de rafa koyan yeni bir sosyalizm anlayışı, hem de küreselleşme karşıtı antikapitalist hareketin ruhunda apaçık durmaktadır.
Neyin milliyetçisi olacağız, sorusu pekâlâ, neyin yurtseveri olacağız, biçiminde de sorulabilir. Değil mi ki evrensel insanlık aynı zamanda evrensel barış, adalet, demokrasi, insan hakları ve gezegenimizin doğasının küresel korunması düşüncesiyle birlikte asıl anlamını kazanacaktır, herkesten önce bu düşüncenin insanlarının yücelttiği yurtseverlik düşüncesinin de sonuna gelinmiş demektir.
Şimdi tartışılması gereken kavram, gezegenimizin her yerinin yurtseveri olmak’tır. Yurtseverliğin çoğu, artık ne yazık ki enternasyonalizme götürmüyor.
Bu çerçevede “demokratik ekolojik konfederalizm, demokratik özerklik” tezi sorunun “farklı”, ama Marksist olmaktan çok, “otonomist çözümüne” ilişkin siyasal bir öneridi. İvan İlliç’den, Murray Bookchin’den etkilenen bu görüşleri Marksizm’le ilişkilendirmek zor…
Kaldı ki, gerekli de değil; zaten bu görüşün sahipleri de yoğun bir biçimde Marx’ı (ve Lenin’i) eleştirerek, “Kürt Halk Önderi, Marx düşüncesini ve gerçeğini aştı. Hatta eksiklerini ortaya çıkardı ve onların yerine doğrular koydu. Yine Marksizmin XIX. ve XX. yüzyıla özgü olan eskiyen ilkelerini de aştı, onun yerine yenilerini koydu”;[3] ya da “Marksizmi aştığımı söylemiştim. Milliyetçiliğin Marx’ı bile etkilediğini söylüyorum. Marx’ın yaptıkları İngiliz ve Alman milliyetçiliğini aşamadı…”;[4] veya “Burada esas ulaştığım nokta iktidar merkezli örgütlenmeleri, kurumları çözmem oldu. (…) İktidarı çözdüm. Yeni bir çözüm gücüne kavuştum. Kapitalist moderniteden kurtuldum. Bu öyle kolay değil. Bir Halkı Savunmada da bunları bulabilirsiniz. Ondan önceki savunmamda da bulabilirsiniz. Yeni savunmamda çok daha kapsamlı açtım bunları. Yeni savunmam çok önemli. Dünya çapında bir savunma. Kapitalist moderniteden kurtuldum. Türkiye’deki bazı aydınlar, İsmail Beşikçi onlar katı pozitivisttirler. Ulusal devlet anlayışından kendilerini kurtaramadılar. Kürtler adına mücadele ettiklerini söyleyenlerin bugün esamesi okunmuyor. Bu savunmamda Marksizmi aştığımı da söyledim. Marx, Lenin, Mao, kapitalizmin yedeğinden kurtulamadılar, ulus-devletin etkisinden kurtulamadılar, ulus-devleti aşamadılar. Almanya ve İngiltere milliyetçiliğinin, kapitalizmin Marx’ı nasıl kuşattığını biliyoruz. Zaten Marx ve Lenin, Hegelcidirler, Hegel’in soludurlar. Hepsi için aslında Sol Hegelisttirler diyebiliriz,”[5] diyorlar…

Yeri gelmişken, bu cümlelerin Marx (ve Lenin) bir yana, Hegel’e yapılmış bir haksızlık olduğunu vurgulayalım: Sanırım burada ifade edilmek istenen, kabaca şu: “Hegel ulus (-devlet)i bir ‘mutlak’ olarak görüyordu; bir (sol) Hegelci olarak Marx da onu aşamamıştır.”
Oysa -burada uzun uzadıya felsefî tartışmalara girmek gereksiz de olsa- şunu hatırlatmak gerek; Marx’ı Hegel geleneğine bağlayan, onun “diyalektik” kavrayışıdır; bir başka deyişle, “Gerek Hegel, gerekse Marx, sunumların başlangıcında matematiği andıracak bir yolda katı bir özselliği betimleyen hiçbir tanım vermezler; bunun yerine, kendisinden başlanan bir form çözümlenir k,, bunun daha öte evrimi özün çelişkili momentlerini gelişimleri içinde gösterir. Açıklamalarında hiçbiri, geride kalan her şeyin kendiliğinden onların yapısına uyacağı tek tek fotoğraf karelerini önümüze getirmez; deyim yerindeyse bütün bir film sunarlar: Kareler başka karelere yerini bırakır, nesne hareketinin akışı içinde sunulur.”[6]

DD: Kürt ulusal hareketinin siyasi temsilcisi sayılan DTP’nin Anayasada “TC devletinin kuruluşunda Kürtler de kurucu unsurlardan biridir” ibaresinin yer almasını isterken, Kürdoloji Enstitülerinin kurulması, anadilde eğitim gibi azınlıkların istediği demokratik hak taleplerinde bulunduğunu görüyoruz. Sonuç olarak ulusal sorun Pazar sorunudur tezi yıkıldı mı? Yukarıdaki soruyla bağlantılı olarak bugün için Kürt ulusal hareketinin karakteri nasıl bir öze evriliyor? Kısacası Kürt hareketinin ulusal karakteri TC kurulurkenki konjonktür ile günümüzle kıyaslandığında nasıl bir nitelik kazanmıştır?

SİBEL ÖZBUDUN : Sanırım yukarıda vurguladıklarım, “ulusal sorun pazar sorunudur” “tezi”ne ilişkin görüşlerimi yeterince ifade etmekte. Gelelim, DTP’nin yönelişlerine. Burada bir-iki noktaya değinmekte fayda var. Bunlardan ilki, kanımca Başkan Ahmet Türk’ün, “Gerçekçi olmak lazım, biz ütopyamızla bir dünya kuramayız. Bunu arkadaşlarımıza da anlatmaya çalıştım, siz gerçekçi olmadığınızda toplumsal realiteyi görmediğinizde Türkiye’nin hassasiyetlerini bilerek siyaset yapmadığınızda hayal kırıklığına uğrarsınız. Bazı arkadaşların söylemleri bize umutla bakan kişilerin umutlarını kırıyor, o çıkışlar çözüme hizmet etmiyor. Geçmişte, şahin olup da tüyü dökülen kuşlara dönenleri çok gördük,”[7] dediği kesitte, Kürt hareketinde, sonucunu şimdiden kestirmenin mümkün gözükmediği bir saflaşma ve yeniden biçimlenme söz konusu… “DTP içinde genç kuşağın daha şahin ve daha milliyetçi bir tutum içinde olduğu görülürken, ak saçlıların daha birleştirici ve daha mutedil bir tutum içinde oldukları söylenebilir,” diyor Hüseyin Yayman…[8]

Bu duruma bağlı ve ikinci olarak da, “Çözüm” denilen şeyin tanımının da farklı olduğu… Örneğin, “Kürt milliyetçiliği somut ve canlı bir hâlde gündemdedir artık. Buna bir de emperyalistlerin bir yönetim ve savaş stratejisi olarak milliyetçiliği tahrik ettiği eklenirse, yeni uyananlar için kâbus şimdi başlıyor!”[9] diyen Aysel Tuğluk’un “Kemalistler, sol, muhalif ve aydın çevreler Kürtlerle uzlaşmanın kaçınılmazlığına inanıyorsa, ılımlı İslâm denilen ve aslında ne olduğu, nasıl tanımlanacağı çok da belli olmayan ve tamamen ‘imparatorluk’ güçlerinin imalatı bu projeye karşı modern aklın ve demokratik kültürün birbirini kabul eden zemininde buluşabilmeli…”[10] sözlerini, ya da “Biz Cumhuriyetin ilkelerine bağlıyız, Cumhuriyeti reddetmiyoruz. Gelin bu Cumhuriyeti demokratikleştirelim diyoruz. Cumhuriyetin demokratikleşmeye ihtiyacı var. Aksi hâlde devlet batar, iflas eder…”[11] diyen Öcalan’ı referans alırsanız, sorun bireysel haklar çerçevesinin genişletilmesiyle çözüme kavuşturuluyor demektir; bu durumda, “azınlık hakları”nın talebi bile sorunlu hâle gelecektir. Bunun somut örneği, bireysel/kolektif (azınlık) hakları sorununu hâlen çözümleyememiş olan ve bu alanda konjonktürel olarak salınıp duran Fransa’nın durumudur. (Öte yandan, diğer Avrupa devletlerinin durumunun daha iyi olduğunu söylemek de mümkün gözükmüyor.)

Ve nihayet, “kurucu unsur” ifadesinin sorunluluğuna Hrant Dink yeteri kadar dikkati çekmişti, anımsarsanız: “Kürt ve Türk kurucu unsur ise Ermenileri (ya da diğerlerini) ne yapacaksınız?”
Öte yandan, Urfa’da “Türkiye bir çiçek bahçesidir. Etnik kimlik kişinin şerefi, devletin iftiharıdır. Teröre başvuranları ‘Yanlış yapmayın çocuklar’ diyerek kazanacağız,” diyen Deniz Baykal’ın ötesinde bir şeyler söylemek gerektiği de ortada…
Peki ne olabilir/olmalıdır bu “şey”ler?

Yukarıda da değindiğim gibi, Kürt hareketi temsilcilerinin görüşleri, iki uç arasında salınmakta: 1) Devletini kurma; 2) T.C. Devleti içerisinde kalarak çeşitli ittifak stratejileri çerçevesinde onu “demokratikleştirme”.

Dikkat ederseniz, birbiriyle ne denli zıt görünürse görünsün, her iki “çözüm” de bir şeyi bir “varsayım” olarak, tartışmasız kabul ediyor: T.C. Devleti… Oysa galiba sorun, farklı bir şeyler tahayyül edebilmekte: Neden bütün kültürel grupların eşitlikçi bir etkileşim içerisinde kardeşçe yaşayabileceği, kimliğini özgürce geliştirebileceği, karar alma süreçlerine herkesin katılabildiği, emek ekseninde örgütlenmiş bir “Toplumsal Cumhuriyeti”i hedef olarak önümüze koymayalım?
Kanımca Böyle bir tahayyül, aynı zamanda, “kimlik-sınıf” zıtlaşması üzerine dayanan postmodern tartışmaları da aşmanın bir yoludur.

DD: Ergenekon’la birlikte devletin kırmızı çizgilerinin aşıldığı, Kemalizmin tasfiye edildiği yorumları ortaya çıktı. Ancak karşımızda iki olgu var: Bir yanda emperyalizm öte yanda ulusal sorun. Sizce bu böyle midir? Gerçekten de emperyalizmin tahakkümü altında bu tasfiye süreci kendini dayatan bir zorunluluk mu? Bu bağlamda Kürt sorunu, bugün gelinen noktada nasıl bir nitelik kazanmıştır? Ergenekon örgütü denilen yapılanmayı Kürt sorunu bağlamında nereye oturtmak gerekir?

SÖ: Kemalizm, resmi (kurucu) ideolojidir; Ergenekon’larla tasfiye falan da edilemez… “Derin” Devlet, egemen sınıfın “raison d’état”sıdır/ “hikmet-i hükümeti”dir… Yani Susurluk, Şemdinli, Ergenekon’dur; ve tüm bunlar Fikret Başkaya’nın ifadesiyle “İstisna değil, kuraldır”. Bu bağlamında Ergenekon bir “son” olmayacaktır; olamaz da. Çünkü, “Derin Devlet” denilen şeyin görevi kurulu düzeni korumaktır.
“Bu operasyon kontrgerillanın start verdiği ve soruşturma için resmi mutabakat sağladığı bir operasyondur. Bir yere yazın! Bu düzende kontrgerilla soruşturur, fakat soruşturulamaz,” diyor Mahmut Alınak haklı olarak.

Hatırlayacaksınız; Sosyalist Blok’un çöküşünden sonra Batı ülkelerinde “Gladio”ları “tasfiye” operasyonu başlamıştı. Peki, devletin, adını koyalım, burjuva devletinin özsavunma refleksi böylece kendiliğinden yok oldu mu? “Derin devlet”, “kontrgerilla”, “Gladio” vb. olarak ifade edilen şey(ler) “demokratik” olarak nitelenen devletlerin, gerekli görüldüğünde kendi kurallarını çiğneyerek sürdürücüsü olduğu rejimi savunma refleksinden başka bir şey değildir; bu düzlemde zaman zaman yeni yapılanmalara gidilebilir; gerekli görüldüğünde (örneğin içerisinde yer aldığı yapılanmadan devşirdiği gücü suistimal edenler vb.) tasfiyeler gerçekleştirilebilir; ama devletin kendi yasalarını çiğnemek pahasına rejimi savunma refleksinden vazgeçilemez.
Yukarıda Kemalizm’in Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin “kurucu ideolojisi” olduğundan söz etmiştim; bu ideolojinin egemen sınıf(lar) elinde esnek bir biçimde uygulanabildiğini gözden kaçırmamak gerek. “Misal?” mi: 1920’lerin liberal, 1930’ların devletçi kapitalizmi; 1950’lerde hızlı, kontrolsüz liberalizasyon; 1960’larda “planlı kapitalizm”e (?) geçiş…
Ya da 1990’larda Kürt bölgelerinde taş üzerinde taş bırakmamak”tan söz eden şahin generaller ile el ele Diyarbakır’a gidip “Kürt realitesini tanıyoruz” diyen Süleyman Demirel ve Erdal İnönü ikilisi…

Tüm bu gelişmelerin “kahramanları”nın Kemalizm adına davrandıkları göz ardı edilebilir mi?
Şu hâlde vurgulayayım; Kemalizm, Anadolu’da “sermayenin Türkleştirilmesi” edimidir; kapitalistleşmenin “yerli” versiyonu ya da “Türkiye Türkçülüğü”nden başka bir şey değildir. Bu “temel yönelişi” dışında, alabildiğine esnek bir edimler spektrumunu içerdiği, içermesi gerektiğinin bilincindedir Türkiye’nin egemenleri.
Ergenekon ise, bu arkaplanın günümüzde uç veren (üstelik, bence fazla asla müteallik olmayan) bir veçhesi, öyle anlaşılıyor ki, başarısız kalmış bir darbe teşebbüsüdür.
Bakmayın medyada kopa(rtıla)n patırtıya; bugün “Ergenekon” adıyla anılan dava sürecinde emin olun en az deşifre olacak olan, Kürtlere yönelik “derin devlet” operasyonları olacaktır. AKP, bu konudaki bilgi kırıntılarını bir şantaj unsuru olarak sürüyor masaya. Ancak mevcut iktidarın bu dava sürecinden beklentisi, Türkiye’nin demokratlaşması ya da yakın tarihiyle hesaplaşması değil, kendi elini genişletebilmek, TSK ve sivil bürokrasi içerisindeki, kendi deyişleriyle “laikçiler”i nötralize edebilmektir. Bu dava sonlandığında (artık bu ne zaman olursa!) Kürtler ve biz sosyalistler, ülkenin sorunlarına duyarlı insanlar, belleklerimizi tazelemiş olmakla kalacağız.

DD: Obama’nın ABD Başkanı olmasının getireceği yeni dünya konjonktürü, AKP’yi demokrasi yolunda ilerlemeye gene mecbur bırakabilir. ABD’nin Ortadoğu projesinden Obama’nın seçilmesine kadarki son dönemdeki gelişmeleri göz önüne aldığımızda uluslararası konjonktürün Kürt sorunu hakkındaki belirleyici rolü nedir, ileride nasıl olacaktır? Kürt sorununu, “Ortadoğu’da emperyalizmin ilerleyişi için çözülmek zorunda olan ciddi bir engel” şeklinde değerlendirmek mümkün mü?

SÖ: Dilerseniz, önce Obama’nın “demokratikleşme” konusunda bir “umut”u temsil edip etmediğini tartışalım… Biliyorsunuz, bu konuda Türkiye medyasında da ciddi bir “öfori” yaşandı. Sıradan ABD’li için Obama’nın gerçek -ve nafileliğe mahkûm- bir değişim istemine denk düştüğü, bir gerçek. Bu muazzam değişim istemine karşılık vermek için Obama Bush döneminde çığırından çıkmış bazı aşırılıklara karşı kimi düzeltimlere gidecek kuşkusuz: Kapanması daha Bush yönetimi döneminde gündeme gelmiş Guantanamo üssünün kapatılması; Küba üzerindeki baskıların -ambargo kaldırılmasa da: bu konuda Florida’daki Küba kökenlilere net taahhüdü var Obama’nın- hafifletilmesi, işkence iddialarının biraz daha ciddiye alınması... (Ama yalnızca biraz: biliyorsunuz, Obama yönetiminin ilk icraatlarından biri, “işkence uçaklarına ve şüphelilerin işkence yapılan ülkelere nakline devam” kararı oldu)
Ama-vurulmadan, bir skandala kurban gitmeden, bilgisayar sayımının azizliğine uğramadan- salt seçilebilmiş olması bile Obama’nın, -kendi iradesinden bağımsız olarak- ABD’nin XXI. yüzyılda dünyayı dönüştürmeye kararlı olduğu bu cehenneme yönelik, esasa müteallik bir şey yap(a)mayacağının göstergesidir. Hele ki ABD stratejisinin tümüyle üzerine yerleştiği iki alanda: Ekonomi ve Orta Doğu…
Dünyanın büyük bölümünü teslim alan öforiye karşın iki kesimin Barack Obama’nın başkanlığından somut ve köklü bir değişiklik beklememesi de bu öngörüyü doğrular mahiyettedir. Bu kesimlerden ilki, ABD’nin muhafazakâr çevreler, Obama’nın seçim kampanyasına milyonlarca dolar akıtan sermaye kesimleri ve yönetici elit: Örneğin ABD’de iş çevrelerinin temsilcisi Wall Street Journal’in 2 Temmuz 2008 tarihli yorumu, “3. Bush Dönemi” olarak tanımladığı “yeni dönem”de, Obama’nın “hızla önceki tutumlarını terk ederek merkeze doğru koştuğunu” (keyifle) saptıyor ve soruyor: “Bir Demokrat’ın, Bush’un bu kadar çok karalanan gündemini rehabilite etmeye başlayacağını kim düşünebilirdi?”

Obama’dan “köklü değişiklik” beklemeyen ikinci grup ise, Orta Doğulular. Onlar, “Yönetim değişikliğinin, başta Ortadoğu’da olmak üzere temel çıkarlarımızı değiştirmediği konusunda sizi temin ederim” sözlerini Bahreyn’de bizzat Robert Gates’in ağzından duydular. Başkanlık yarışına henüz soyunmuşken, “İran’ın nükleer silah sahibi olmasına hoşgörü göstermeyeceğini”, “İsrail ile stratejik ittifaktan taviz verilmeyeceğini” ilan eden bir başkandan bir şey beklemenin abes olduğunu, demokrat ya da cumhuriyetçi… ABD başkanları konusunda engin deneyim birikimlerinden biliyorlar…

Ekonomik yapı ve Orta Doğu… ABD’nin XXI. yüzyıl stratejisini belirleyen bu iki temel alanda aslî bir değişiklik gerçekleşmeyecekse, başkanının teninin siyah, gözlerinin mahzun, annesinin hippy, dedesinin Kunta Kinte olması neyi değiştirir ki?
Ama şurası doğru; Kürtlerde ABD yanlısı bir eğilim güçlenmiştir…Dahası, Kürtlerin “ABD ile ayrı anlaşmaya hazır” oldukları duyuruluyor bir haberde, ve şöyle devam ediliyor:
“Irak’taki Kürt Bölgesel Yönetimi’nin başkanı Mesut Barzani, SOFA’yı görüşme gündemiyle Amerika’da temaslarda bulunurken, Suudi el Vatan gazetesi Kürt liderin ayrı bir anlaşma seçeneğini ele aldığını yazdı. Buna göre Irak’ın diğer bölgelerinden çekilecek ABD birlikleri kuzeyde konuşlandırılabilecek…”[12]
Bu bağlamda, Muhammed El Semmak’ın “Bağımsız devlet konusunda ABD’ye bel bağlayan Kürtler, Washington’ın kendilerini daha önce nasıl yüzüstü bıraktığını unutmamalı,”[13] uyarısı asla kulak ardı edilmemeli, kanımca.

DD: AKP hükümeti “demokratik gelişme, demokratikleşme” adı altında TRT Şeş açılımını gerçekleştirdi. Anayasanın da deşildiği bir durum söz konusu burada. Ama aynı zamanda adı Welat diye yeni doğan bir bebek hastanede muayene olamıyor, çeşitli nedenlerle Kürtçe konuştuğu için yüzlerce kişi hâlâ yargılanıyor, Kürt olduğu için insanlar sokak ortasında şiddete maruz kalabiliyor. Devletin kırmızı çizgilerine rağmen ordunun Kürt sorunu konusunda sorumluluğu hükümete devrettiğini, yani ordu ve hükümet arasında bir uzlaşma olduğunu söyleyebilir miyiz? Bu kadar çelişkinin olduğu bu süreçte TRT Şeş, Kürt sorununa bir yanıt teşkil eder mi? Devletin kırmızı çizgilerine rağmen, hükümet ve devlet Kürt sorununda, örneğin özerklik konusunda cevap olabilecek mi?

SÖ: Ben, devletin “Kürt Sorunu”ndaki “tedbirleri”nin, suya sabuna dokunmayan “makyaj”lardan öte bir anlam taşıdığı kanaatinde değilim. Sizin verdiğiniz dahil, örnekler de bunu doğruluyor… Dilerseniz, bir iki tane de ben ekleyeyim:
“Bolu F Tipi Cezaevi’nde telefonda Kürtçe konuşan mahkûmlar tebligatla uyarıldı: Kürtçe konuşmaya devam ederseniz bu olumsuz davranışa yönelik gruplaşma sayılacak.”
“20 Kasım 2006’da Elbistan E Tipi Cezaevi’nde tutuklu Abdurrahman Oral, annesi Hacire Oral ile telefonda Kürtçe konuşmasına izin verilmesini istedi. 71 yaşındaki anne Oral, cezaevi idaresinin talebi üzerine Adana Dağlıoğlu Polis Karakolu’na çağrıldı ve ne kadar Türkçe bildiği konusunda uygulama yapıldı.

“Yüksekova İlçesi’nin DTP’li Belediye Başkanı Salih Yıldız’ın Ramazan Bayramı nedeniyle ilçe merkezine astırdığı Kürtçe pankartın polisler tarafından indirilmesi gerginliğe yol açtı.
Pankarttaki yazının, ‘Yüksekovalıların Ramazan Bayramı Mübarek Olsun’ anlamına geldiğini belirten DTP’li Belediye Başkanı Yıldız, şöyle konuştu: ‘Bu Kürtçe pankart bayram vesilesiyle bir mesajdır. Bayramlar insanların toplumsal ve sosyolojik bir gerçeğidir. Avrupa’nın birçok ülkesinde ve eyaletinde resmi dil dışında birçok dil kullanılıyor. Silopi, Cizre, Şırnak, Diyarbakır’da Kürtçe pankartlar asılınca suç olmuyor. Burada neden suç oldu anlamıyorum.”’
Vb.leri, vb.leri. Dilerseniz, bundan sonrasını bir sonraki sorunuz çerçevesinde yanıtlamaya çalışayım.

DD: “AKP güneydoğu’da seçimleri kazanırsa Kürt Sorunu çözülecek” diye bir anlayış hâkim. Kürt siyasi hareketini tasfiye etmek isteyen bu anlayışın, Kürt meselesini çözmek istediğini söylemek mümkün mü? Kendi kimliğiyle açıkça temsil edilme isteği yani kendi kimliğiyle siyasal temsilin olmadığı bir anlayış çerçevesinde Kürt Sorunu ne kadar, nasıl çözülebilir?

SÖ: AKP, Kürt illerinde “Fethullah Gülen çözümü”nü ABD için hayata geçirmeyi hedefliyor… Bunu son dönemlerde gazete sayfalarına yansıyan pek çok haberle doğrulamak mümkün. Örneğin, “Fethullah Gülen’e yakınlığı ile bilinen Abant Platformu, Kürt sorununa da el attı,” denilmekteydi Ebru Toktar’ın haberinde[14] ya da, “Cumhurbaşkanı Gül, Fethullah Gülen’e yakınlığıyla bilinen Abant Platformu Yönetim Kurulu üyelerini Çankaya Köşkü’nde kabul ediyor. Abant Platformu Yönetim Kurulu Eşbaşkanı Prof. Mete Tunçay, randevunun verilmesinin kişisel olarak kendisini çok memnun ettiğini belirterek, ‘Bu ziyareti bir manevi destek olarak da yorumlayabilirsiniz’ dedi,”[15] haberinde olduğu üzere.

DTP ve AKP’ye mesafeli Kürt aydınlarından Altan Tan, Taraf gazetesindeki Neşe Düzel ile söyleşisinde bölgedeki dindarlaşmayı şöyle açıklıyordu: “DTP oy kazanabilmek için, halkın dini inanışlarıyla ters düşmemek için çok amatörce bazı dini argümanları kullanmaya başladı... Kürt halkındaki dindarlaşma Türkiye ortalamasının üzerinde. Sadece Türkiye’de değil, bütün Ortadoğu’da İslâmlaşma artıyor.”

Tan, dindar Kürtlerin PKK’ye bakışını da şöyle değerlendiriyordu: “Dindar Kürtler PKK’ye olumsuz bakıyorlar. BAAS partisi gibi görüyorlar. Dindar Kürtler, bir dönem PKK’nin Kürt kimliğiyle ilgili taleplerini ve mücadelesini ‘anlaşılabilir’ buldular. Sistemle çatıştığından ve Diyarbakır Cezaevi’ndeki akıl almaz işkencelerden dolayı PKK’ye sempati duydular. Ama PKK’nin sekülerleştirmeye çalışan ve dini, kültürün sadece bir parçası olarak gören laikçi bakış açısı ortaya çıkınca bu sempati antipatiye dönüştü.”[16]
Bu “dindarlaşma” eğilimine etkinlik alanlarını Kuzey Irak’a taşırmış bulunan Gülen Cemaatinin siyasal “nüfuzu”nun etkisi eklenecek olursa, [malûm, Nur cemaatinin K. Irak’ta 8 okulu var; şimdilerde de bir üniversite açma çabası içindeler. Eğitimin Türkçe yapıldığı, bazı derslerin İngilizce okutulduğu, Kürtçe’nin ise (Sorani) seçmeli ders olduğu “bu okullarda Kürt bölgesinin elitlerinin çocukları eğitim görüyor. Uzmanlar, bu okullardaki müfredatın BOP projesine destek verecek şekilde düzenlendiği görüşünde hemfikir. Sözkonusu okullarda bölgenin yerel yöneticileri ile KDP ve KYB yöneticilerinin çocukları dersler alıyorlar. Bunlar içerisinde KDP Politbüro’sundan Fadıl Mirani’nin oğlu ve KYB’nin etkili isimlerinden Şilan Karani’nin kızı ile yine KYB’den birçok üst düzey yöneticinin çocukları yer alıyor. Ayrıca okullarda, Türkmen Cephesi’nin etkili isimlerinin çocukları da eğitim görüyor. Irak Türkmen Cephesi’nin en üst yetkililerinden olan Yunus Bayraktar’ın çocukları da bunlar içerisinde bulunuyor. Erbil yönetimi tarafından Erbil merkeze bağlı Nilüfer ile Işık okullarına şimdiye kadar 500 bin dolar yardım yapıldı. Süleymaniye idaresinde çoğunluğa sahip KYB yönetimi ise Selahattin Eyyûbi ile Özel Süleymaniye Kız Koleji’ne para yardımının yanı sıra bu okullar için yeni ek binaların yapılması için bedava arazi tahsisi yaptı.” [17]] AKP’nin bir yandan ülkede “Kürt Sorunu”nun çözümü için soyunduğu rol, bir yandan da bölgede üstlenmeye gönüllü olduğu misyon ortaya çıkar.
Sanırım bu son örnek bile, AKP-MGK arasındaki “ben sana mecburum hâli”ni yeterince izah etmektedir. Askerî cenahın, silahla yok edemediği “Kürt Hareketi”nin “İslâmîleştirilme” yoluyla ihata edilmesini denemeye değer bir seçenek olarak gördüğü belli.
Bir başka deyişle, AKP girişimleri, ya da “Fethullahçı çözüm”, belki gerçekten de bir “çözüm”dür; ama Kürtlere dışarıdan dayatılan, Türkiye’deki egemen güçlerin tasarımları ile ABD’nin bölgeye vermeyi düşündüğü “şekil ve şemal” çerçevesinde biçimlendirilmiş, dolayısıyla da Kürtler’in hayrına olmayacak bir çözümdür…
Her şeyin özeti ya da özetin özeti olarak son bir şey daha: Ulusal sorunun çözümü her zaman pozitif olmak zorunda değildir; yer yer negatif “çözüm(süzlük)” de, pozitifin yerine ikame edilebilir; ediliyor da…

8 Şubat 2009 21:29:22, Ankara.

N O T L A R
[*] Kaldıraç, No:100, Mayıs 2009…
[1] Sang H. Kim.
[2] Antonis Liakos, Dünyayı Değiştirmek İsteyenler, Ulusu Nasıl Tasavvur Ettiler?, İletişim Yay., 2008.
[3] Abbas Türkmen, “Marx’ın Hataları Düzeltiliyor, Eksikleri Tamamlanıyor”, Alternatif, 14 Eylül 2008, s.8.
[4] Abdullah Öcalan, “Penceremden Görünen İki Ağacı da Kestiler”, Analiz, Yıl:1, No:3, 22-28 Kasım 2008, s.8.
[5] Abdullah Öcalan, ANF, 28 Kasım 2008
[6] Reinhard Jellen, “Georg Wilhelm Friedrich Hegel’in Tinin Fenomenolojisi ve Marksizm”, Baykuş Felsefe Yazıları Dergisi, Eylül 2008, sayı:3, s.198.
[7] Ahmet Türk, “Kürt Sorununda Devlet de Değişmeli Biz de”, http://yenisafak.com.tr/Roportaj/?t=29.08.2008&i=136280
[8] Hüseyin Yayman , “DTP Kongresi ve Kürt Siyasetinin Kritiği”, Radikal İki, 13 Temmuz 2008, s.4.
[9] Aysel Tuğluk, “Pozitif Milliyetçilik”, Radikal İki, 23 Aralık 2007, s.1.
[10] Aysel Tuğluk, “Geri Dönüş”, Radikal İki, 3 Şubat 2008, s.1-4.
[11] Abdullah Öcalan, ANF, 17 Eylül 2008 Tarihli Avukat Görüşme Notlarından.
[12] “Kürtler ABD ile Ayrı Anlaşmaya Hazır”, Radikal, 1 Kasım 2008, s.12.
[13] Muhammed El Semmak, “Kürtlere ABD’den Dost Olmaz”, Müstakbel, 23 Haziran 2008
[14] “Sansürsüz Kürt Sorunu”, Akşam, 7 Mart 2008, s.11.
[15] Sefa Kaplan, “Randevudaki Mesaj”, Hürriyet, 17 Mart 2008, s.20.
[16] aktaran: Oral Çalışlar, “Doğuda Dindarlaşma Türkiye Ortalamasının Üstünde”, Cumhuriyet, 11 Mart 2008, s.4.
[17] “Kuzey Irak’ta ‘Gülen’ Üniversite”, Birgün, 20 Şubat 2008, s.4.

Kemal Doğan / Diyarbakır'da Bir Kaya ; KAYPAKKAYA

ekim1917@hotmail.com

17 Mayıs 09

Yürürsün karanlığın üstüne

sarı saçlarını okşayarak

ve yüreğinin derinliklerinde

hissedersin

Devrimin yalın yüzünü ,

ve seslenirsin

işte bu Devrim

işte bu Komünizm

Mavi gözlerin süzülür karanlığın

ardından

gecenin sessizliğinde

bir çığlık ,ardından bir çığlık daha

"Kurtuluş Yok Tek Başına ya hep Beraber ya Hiç Birimiz.."

Senin gözlerin aydınlatır,

devrimin yolunu

Gözlerinden alırız ışığımızı

senin direncinle direniriz

seninle sır vermeyiz ser veririz

İBOM..

Kavgayı direnci Dersimi tanırız

seninle

Ali Haydarla yürürüz vartinik te

Sizden aldığımız o şanlı bayrağı

Sizlere yakışır bir şekilde

Dikeceğiz Mücadelemiz ile

Sen rahat uyu sarı saçlı mavi gözlü yoldaşım

sen rahat uyu

şimdi senin yerine biz varız

senden aldığımız güçle

Dirençle ,

Kavgayla…!

1949 yılında Çorum'da doğdu. İlkokulu bitirdikten sonra Hasanoğlan Öğretmen Okulu'na girdi. Sonra İstanbul Çapa Yüksek Öğretmen Okulu'na başladı. Aynı zamanda İstanbul Üniversitesi Fen Fakültesi-Fizik Bölümü öğrencisi olan Kaypakkaya, Devrimci Düşüncelerle burada tanıştı. Mart 1968'de Çapa Fikir Kulübü'nün kurucuları arasında yer aldı. Çapa Fikir Kulübü'nün başkanı olan Kaypakkaya, 6. Filo'ya karşı bildiri yayınladığı gerekçesiyle okuldan atıldı.

FKF ve TİP içinde ortaya çıkan ayrışmada MDD kesiminde yer aldı. İşçi-Köylü gazetesinin İstanbul'daki bürosunda çalışan Kaypakkaya, Aydınlık ve Türk Solu dergilerine yazılar yazdı. Aydınlık içinde meydana gelen ayrışmada D Perinçek'in başını çektiği PDA saflarında yer aldı. Bir dönem sonra PDA oportünistleriyle yolları ayrıldı. D Perinçek ve çevresinin revizyonist ve oportünist olduklarını söyleyen Kaypakkaya, ayrılık sonrasında bir grup arkadaşıylaTKP/ML-TİKKO'yu kurdu. Mücadelenin en zor koşullarında Kemalizmden kopuşun adı oluyor Kaypakkaya. Fikirleriyle, duruşuyla kararlılığı ve direnişiyle bir sembol haline gelen Kaypakkaya, Türkiye Devrimci Hareketi içinde her dönem eksikliğini hissettiğimiz devrimci dayanışmanın adı haline geliyor.

31 mayıs 1972'de Sinan Cemgil, Kadir Manga ve Alpaslan Özüdoğan'ları ihbar edip öldürülmelerine yol açan Kürecik kahyalı köyü muhtarı Mustafa Mordenizi Kaypakkaya cezalandırıyor. 24 Ocak 1973'te Tunceli'ye bağlı Vartinik-Mirik mezrasındaki bir çatışmadan Ali Haydar Yıldız Öldürülüyor. Çatışmadan yaralı olarak kurtulan Kaypakkaya aç susuz ve donmak üzereyken bir köye sığınır ve köylüler onu öğretmenin evine götürürler. Öğretmense onu ihbar eder . Bundan sonra İbrahim Kaypakkaya için dört aya yakın sorgulu günler başlar. Ağır yaralı olmasına rağmen, bir dizi işkence metodu, üzerinde denenir. Ancak o, çalışmaları ve ilişkide bulunduğu Arkadaşları hakkında ,bilgi vermeyi reddederek tarihe bir gelenek bırakır.

18 Mayıs 1973 de Diyarbakır zindanlarında ölümsüzleşen Kaypakkaya'nın Babası Ali Kaypakkaya oğlunun parça parça edilmiş cesedi karşısında dona kalır. Oğlu İbrahim'in parça parça edilmiş cesedini tabuta yerleştiren hamal gördükleri karşısında ağlamaya başlar. Ali Kaypakkaya, tabuta yerleştirdiği oğlunun parça parça edilmiş bedenini yanına alarak memleketi Çorum'a doğru yola çıktığında yol boyunca ona eşlik edenler eksik olmaz.

Her 18 Mayıs'ta onu Anmak , anlatmak ve yaşatmak devrimci değerlere sahip çıkmak ve yaşatmakla eş değerdir. Kaypakkaya Umudun ve dirençin adıdır.YAŞAMDIR.

DİRENMENİN ERDEMİ

Yaşadıkları tarihi kesitte, nesnel ve öznel koşulların gerektirdiği duruşları duran, tutumları takınan insanların birer lider olarak o toplumları ve o tarihi kesitleri temsil ettiklerini görürüz. İbrahim Kaypakkaya budur.

O, aylarca ağır işkencelere karşı direnmiştir: ancak hiçbir zaman acıyı erdem saymamıştır.
Acı çekmek erdem değildir, insani değildir. Ancak, verilerin gerektirdiği duruş için, tutum için, dayatılan acıyı erdeme dönüştürmek bir başka şeydir. Bu, acıyı dayatan düşmana karşı dik durmaktır, temsil edilen değerlere karşı sorumluca bir duruş ortaya koymaktır. Bunun adı tarihi gerisin geriye çevirmek isteyenlere karşı direnmektir…

Bu bir fay hattıdır. Bu bir kırılma noktasıdır. Acıyı erdem görme değil, dayatılan acıyı erdeme dönüştürerek göğüslemektir. Mitsizim değil, ilerlemedir direnmenin diğer adıdır. İbo kendi orijinalitesi olan Anadolu gerçekliğini temsil eden önder ve lider olarak bunu başarmıştır. Bu ise bir yoğunluk halidir, bir bilgi birikimi ve net bir amaç, hedef arkasında dik duruştur. İbo’nun, hepimize bıraktığı mirası budur.

Orijinal olmak, evrensel olmanın giriş kapısı ise bu kapıdan devrimci hareket tarihinde ilk geçen İbrahim Kaypakkaya’dır diyeceğim. Bize ait olana, bizden olana, kendi gerçekliğimize, tarihimizle şekillenmiş olana sahip çıkışımızın algısı da buradadır.

Mihrac Ural
14 Mayıs 2009

Hz. Musa, Hz. İsa, Hz Muhammed yeryüzüne bir kez daha gelip çağrılarını yapsalar, onlara kaç kişi inanırdı, peşlerinden kaç kişi giderdi. Kendi adıma Suudi Arabistan’dan bu gün bir değil bin Hazret çıksa ona inanmazdım, kâla almaz, dönüp bakmazdım. Benim gibi düşünenlerin çoğunlukta olduğu da kesin. Zaten 6 milyarlık dünya nüfusun da semavi dinlerle hiç ilgisi olmayan yarıdan fazla beşer yaşıyor. Ayrıca, yer küremizde kendini peygamber sayan binlerce insan yaşıyor, enteresan ve çok akıllıymış gibi gelen çağrılar yapıyorlar. Uzaydan gelenlerinden tutun vahiyi peşin ya da taksitle alanlara kadar. Ülkemizde TV ekranlarında boy gösteren peygamberler de cabası.

Peki, bu gün inanmadığımız ve asla inanmayacağımız, hurafe görüp elimizin tersiyle iteceğimiz metafizik (ilkel ya da çağdaş) hurafelere karşın bildik peygamberlerin sihirli duruşları neydi ki bu güne kadar uzanan karizmaları ve etkinlikleriyle aramızda yaşayabiliyorlar.

Bunu dünya ve tek tek ülkelerin tarihlerinde yaşayan liderler içinde sorgulayabiliriz. II. Ramses, Roma imparatoru Sezar, Napolyon ya da Bismark ya da Abdül-Nasır, Spartakus ve Şeyh Bedreddin gibi isimler tüm farklılıklarına rağmen eklenebilir. Bu tür listelerde yer alanların ortak özelliklerini soyutlayıp kıstas olarak ortaya koyacak olursak karşımıza önemli bir formül çıkar. O da, yaşadıkları tarihi kesitte, nesnel ve öznel koşulların gerektirdiği duruşları duran, tutumları takınan insanların birer lider olarak o toplumları ve o tarihi kesitleri temsil ettiklerini görürüz. Karizmaları da buradan beslenir.

O konjonktürde duruşu ve tutumu yaratan etkinlikte sayısal hiçbir şeyin değerin ve önemi yoktur; kaç yaşında oldukları, ne kadar kitap okudukları, kaç savaş kazanıp kazanmadıkları, sonunda iktidar olup olmadıkları da önemli değil. Bulundukları tarihsel kesitte gösterdikleri duruş ve tutum, o tarihi kesiti aşıp geçtiğimizde hala onların anılarını yaşatan bir toplum ya da ilgili kesim var ise bu onların klasikleştiklerine bir göstergedir, ölümsüzlüklerine de bir verdir.

Kerbela olayında Hz. Hüseyn’in, Arap-İslam imparatorluğunu, uygarlığını kuran Emevilerin başı Muaviye’ye karşı duruş ve tutumu o dönemin, o tarihi kesitin alınması gereken tutum ve duruşunu temsil etmekteydi. Bu yanıyla Kerbela ve Ehlibeytin Hz. Hüseyn adıyla duruşları klasikleşmiştir. Bu gün Hz. Hüseyn her bir Alevi de ölümsüz olarak yaşarken, Muaviye’yi açık ve net biçimde sahiplenecek bir İslam mezhebinin olmaması, es geçilmesi de bundandır. Bunun adı orijinal olmak ve bunun gerektirdiği tutumu ortaya koymaktır. Devrimci tutum böylesi bir tarihsel tutumdur. Kalıcı olan, yaşayan, geri dönülmesi mümkün olmayan duruş da budur.
Evrensel ölçekte herkesin bildiği binlerce örnek üzerinde durmayacağım. Yerele bakacağım. Kendi topraklarımda ayaklarım yere basarak, evrensele gitmeyi tercih edeceğim. Uzun zamandan beri yazıp durduğum orijinalite vurgularıma bir yenisini ekleme çabası vereceğim.

Bunu Kızıldere katliamı anısına Mahir Çayan ve arkadaşlarını anarken, Deniz Gezmiş ve arkadaşlarını da anarken dile getirdim. Bu halkanın üçüncü boyutu İbrahim Kaypakkaya’yı anarken de aynıyla tekrar etmeye çalışacağım.
Bu noktada ilginç bir kesişmeye dikkat çekeceğim. Mahirler Kızıldere’de çatışarak, Denizler idam edilerek, İbolar işkencede ser verip sır vermeyerek direndiler. 12 Mart askeri faşist darbesinin halklarımızın haklarını gasp edişine karşı, o kesitin tüm ilişki ve çelişkileri adına direnme tutumu koydular. Faşist bir iktidar yapılanmasına karşı genç yaşlarında, Halkları adına alınması gereken tutumu alarak o tarihi kesiti temsil ettiler. Klasikleştiler ve bugüne kadar süren karizmalarını, önderliklerini ve arkalarında dik durma kararlılığı sürdüren kitleleri oluşturdular. Türkiye devrimci hareketinin tarihi bin yıl sonra anıldığı zaman da bu dönem, bu liderlerle anılacak ve anıları her bir devrimcide bir biçimiyle yaşayacaktır.

Bu gün inkar edilmeyecek sayıda genç-yaşlı o kesitin önderlerinin anısıyla mücehhez olarak yollarına devam ediyor. Ancak hala lider olan önder olan geçmişten geleceğe içimizde aramızda yaşayan onlardır.
O tarihi kesitin gereklerini ilk yerine getirenler onlardı. Klasikleşen onlardı. Devrimci hareket hala o süreci aşamadı ve klasikleşen liderlerini aşıp yeni donemin kendine ait tutum ve duruşlarını gündeme getirerek, farklı bir klasikleşme yaratacak önderleri üretemedi. Ülkemizin, demokrasi ve özgürlük mücadelesinin tamamlanmamış görevleri tamamlanana kadar da bunun aşılması mümkün değildir. Bu dönemin liderleri ve önderleri Denizler Mahirler ve İbolardır.

Bu yanıyla geçmiş geleceğimizde yaşamaya tüm canlılığıyla devam ediyor demek yanlış değildir. “Geçmişi olanın geleceği olmaz” diyen aptalların geçmiş inkarcılığı ise tek amaca sahiptir; o da bize ait ve bizden olup yaşayan her gerçeği katletmektir. Geleceğimizin olmaması için geçmişimizi yok saymaktır.

İbrahim Kaypakkaya, aylar süren amansız bir işkence karşısında devrimci tarihimize altın harflerle not düşülen, düşmana ser verip sır vermemesiyle bilinir. Kendini lider sayan ve iki tokat yemeden her şeyi ortaya döküp örgütünü, yoldaşlarını polise teslim edenlerin bol olduğu bir ülkede yaşıyoruz. İbo’nun direnişi üzerine geçen yılki anma yazımda “SON SÖZÜMÜZ” diye başlık geçtim. Orada da dile getirdim. Devrimci olmak direnmektir. Direnmek hepimiz adına bir yükümlülük bir sorumluluk gösterebilmektir. Temsil ettiğimizi iddia ettiğimiz değerler ve dava uğruna bir duruş bir tutum sergilemektir. Bunu insan olarak yapmayanların yapacağı tek şey özür dileyerek işledikleri cürümü bir noktada sona erdirmektir. Ancak hayasızca işledikleri cürümü pervasızca savunma girişimleri bu gün bu insanların devam eden tahribatlarına bir işarettir. Bizler bunu, kendi örgütsel deneyimimizde bir itirafçıyla yaşadık. Etkileri bu güne kadar süren bir yıkımın acıları hala sürmektedir; sürgünlerimizin, polise afişe oluşumuzun sonuçları hala çekilmektedir.

Ser verip sır vermeyen İbo, Kızldere katliamındaki direnişe, idam sehpasındaki direnişe, işkencedeki direnişiyle katılmış ve döneminin klasikleşen duruş ve tutumlarına önemli bir veri sağlamıştır. O günde işkencede direnen ve ölümüne bu tutarlı tutumuyla dik duranlar olmuştur. Ancak İbo’nun tutumu bu boyutuyla başlayıp biten bir tutum değildi. O aynı zamanda müthiş bir bilgi birikimiyle, yazdıkları ve temsil ettiği değerlere karşı gösterdiği orijinalitesiyle de bu gün üzerinde durmakta olduğumuz değer manzumesini, liderlik ve önderlik vasfını kazanmıştır.
Bunu sağlayan öncelikli veri İbo’nun tipik bir yerli olmasıdır. Tam bir Anadolu insanı olarak önder ve lider olmayı başarmasıdır. Geldiği kültürel geleneğin direnme menkıbeleri, söylem ve nefesleri İbo’da öylesine derin öylesine birebir bir köklülük göstermiştir ki, akıllara ziyan işkencelere dayanmanın erdemi burada tecelli etmiştir. Bu noktada, kendi adıma önemli bir belirleme yapacağım.
Acı çekmeyi erdem saymam. Acı insani olmayan bir unsurdur. Acı çekerek yaratılan mistizme karşı her zaman durmuş bir düşün geleneğine sahibim. Bizim gelenekte Kerbela olayı, Şiilikte dile gelen acının tekrar yaşanarak Hz. Hüseyn’in anılmasını içermez. Bizim gelenekte Hz. Hüseyn ölmemiştir, her bir Alevinin devam eden direnişinde yaşamaya devam etmektedir. Bu yanıyla evrimin sürekliliği, devinimi vardır. Direnmenin yaşamı yenilemek için ortaya koyduğu tutumda, devamlılığı dile getiren bu öğretide donukluk yoktur. Emevi şeriatının iflas ettiği alan da bu alandır. “Akıl süzgecinden geçmeyen hiçbir şey şer-i olamaz” diyen büyük şeyhimiz Hüseyn bin Hamdan el Hasibi’nin 1100 yıl önceden belirlenmiş, bu güne dik olarak gelebilmiş evrensel insan akıl süreçlerini tanımlayan eğretisi de budur. Acı çekmek erdem değildir diyorum bir kez daha.

Anadolu Aleviliğini de Şiilikten ayıran önemli referanslardan biri de budur. Bu gelenekte direnmek acı çekmeyi erdemli kılmak için ortaya konmaz.
Acı çekmek erdem değildir insani değildir ancak, verilerin gerektirdiği duruş için, tutum için, dayatılan acıyı erdeme dönüştürmek bir başka şeydir. Bu, acıyı dayatan düşmana karşı dik durmaktır, temsil edilen değerlere karşı sorumluca bir duruş ortaya koymaktır. Bunun adı direnmektir…
Bu bir fay hattıdır. Bu bir kırılma noktasıdır. Acıyı erdem görme değil, dayatılan acıyı erdeme dönüştürerek göğüslemektir. Mitsizim değil, ilerlemedir direnmenin diğer adıdır. İbo kendi orijinalitesi olan Anadolu gerçekliğini temsil eden önder ve lider olarak bunu başarmıştır. Bu ise bir yoğunluk halidir, bir bilgi birikimi ve net bir amaç, hedef arkasında dik duruştur. İbo’nun, hepimize bıraktığı mirası budur.

Orijinal olmak, evrensel olmanın giriş kapısı ise bu kapıdan devrimci hareket tarihinde ilk geçen İbrahim Kaypakkaya’dır diyeceğim. Bize ait olana, bizden olana, kendi gerçekliğimize, tarihimizle şekillenmiş olana sahip çıkışımızın algısı da buradadır.
Denizler, Mahirler ve İbolar birbirini tamamlayan duruşlarıyla geçmişimizin yaşayan verileri olarak, önder ve liderleri olarak geleceğimizde haklı yerlerini almaya devam etmektedirler. Geçmişi olmayanların geleceği olmayacağını bu tabloda bir kez daha bilince çıkarmak güç değildir.

İbrahim Kaypakkaya bizim demokrasi düşmanlarına son sözümüzdür. Bu söz bir nefestir, bir duruştur, bir tutumdur. Geçmişimizdir, gelecekte yaşayan verimizdir.

Bu sözün kod adı da, açık adı da DİRENMEKTİR.

Tarihi yaratan evrim, devrimci bir direnme tarihidir. Bin bir biçim ve bin bir yoldan doğruya varışıyla tarihi ilerleten kolektif akıl, her mevzide ortaya koyduğu direnmeyle bunu başarmıştır.
İbrahim Kaypakkaya budur.